Onderzoek naar het kweken van zeewier op de Noordzee

Marin heeft onderzoek gedaan naar het mogelijk kweken van zeewier offshore in de Noordzee.
Rene Lindeboom (Marin) heeft daarvoor een project uitgevoerd dat vnl. gericht was op de zee condities, minder dan de ecologische en biologische factoren.
Er is gekeken naar het gebruik van materialen en een optimale opstelling van de lijnen met zeewier.

Zeewier wordt wereldwijd geproduceerd in met name Azië als basisproduct voor de voedsel- en gezondheidsindustrie.
Zie hier een overzicht van de proteïne productie wereldwijd, waarvan een deel gebaseerd op planten en zeedieren.

Daarbij blijkt dat de productie van seafood onder gecontroleerde omstandigheden (vissen, mossels, zeewier etc.) na pluimvee het snelst groeit in de wereld.

Door de toenemende belangstelling voor het kweken van vissen, algea en zeewier wordt er ook in NW Europa onderzocht waar en onder welke omstandigheden dit optimaal uitgevoerd zou kunnen worden.
Daarbij wordt bijv. gekeken naar zeewier- of viskwekerijen in windparken, in stuwmeren of in de ondiepere gedeeltes van de Noordzee, daarbij in combinatie met het genereren van renewable energy.

Het besproken onderzoek van Marin heeft zich gericht op de optimale omstandigheden om bepaalde soorten zeewier te kweken. Met als parameters:

  • Offshore kweken;
  • Groei van zeewier en beïnvloedende omstandigheden;
  • Extractie van carbohydraten en proteïnes;
  • Economische kosten en opbrengsten.

Er zijn 2 soorten zeewier die kunnen groeien in ons zon-arme en koude klimaat, i.t.t. Azië waar de bulk aan zeewier vandaan komt.

  • Saccharina – ofwel suikerwier, lange bruine planten die meterslang kunnen worden.
  • Ulva – platte groene vellen zeewier, als een soort kroppen sla

Van beide zijn met plastic sheets modelopstelling gemaakt om de hydrodynamische gedragingen in de Noordzee te testen.

Ook zijn er een aantal proefopstelling zoals bij de Zeeboerderij: http://zeeboerderij-ijmond.nl/

In principe worden zaden ge-ent op draden die in zee gelegd worden; deze banken kunnen dan elke 5 a 6 maanden geoogst worden. Er zijn vele opstellingen denkbaar:

Het Marin i.s.m. TNO, Deltares en andere instituten zijn tot de volgende opstelling gekomen:

Met een verankering aan de zeebodem. Daarbij zijn testen uitgevoerd met plastic sheets om de zeewier stromingsweerstanden en gedrag onder diverse omstandigheden te testen.
Ook is gekeken naar toegang en wijze van oogsten. Daarbij bleek bijv. dat de vortex gecreëerd door de draden met zeewier invloed heeft op de draden erachter. Er is daarvoor nog veel nader onderzoek nodig.

De eindconclusie is dat de opbrengst en de waarde van het geleverde product niet opweegt tegen de investeringen en de moeizame oogst op zee.
In Azië doen ze alles near-shore of in baaien, met goedkoop handwerk en onder gunstige weersomstandigheden.
Op de Noordzee is het lastig toegankelijk, groeit het niet snel vanwege gebrek aan zonlicht, is het blootgesteld aan sterk stromingen en golven, en het gehalte aan bruikbare stoffen gering. Kortom: kansloze missie voor zeewier plantages op de Noordzee.